«Няхай цяплом сагрэты будуць сэрцы»

«Няхай цяплом сагрэты будуць сэрцы»

19 октября 2010, 21:09
568
Ніна Уладзіміраўна Ніцэвіч 17 гадоў дае веды мікашэвіцкім школьнікам. Як класны кіраўнік, выпусціла два класы. У апошнім выпуску з 23 вучняў 15 паступілі ў вышэйшыя навучальныя ўстановы. Зараз кіруе 5“А” класам.

— Ніна Уладзіміраўна, у цяперашні час няпроста быць настаўнікам: трэба мець жалезныя нервы і цярпенне…

— Бываюць цяжкасці і ў выхаваўчым, і ў адукацыйным плане, але дзеці заўсёды адносяцца з павагай да маіх заўваг. Шукаю падыход да кожнага вучня з характарам. І гэта ўдаецца. Яшчэ не такія гарэзы сталі ў мяне добрымі і адукаванымі людзьмі.

— А чаму вырашылі стаць настаўніцай?

— Нарадзілася ў вёсцы Запроссе. Тата амаль усё жыццё працаваў на трактары, мама — на ферме ў калгасе. Мне ж, вясковай дзяўчыне, хацелася выбіцца ў людзі. Сярэднюю школу скончыла ў Мікашэвічах. Паступіла на філалагічны факультэт Віцебскага пед-універсітэта…

— Ці строгая Вы?

— Не строгая, але ж патрабавальная. Хачу, каб на ўроку была дысцыпліна, каб добра рыхтаваліся да заняткаў, каб зналі ўсе правілы.

— Не магу не запытацца: як Вы аднесліся да той навіны, калі ў Запроссі закрылі школу?

 — Для Запросся гэта быў адзіны райскі куточак. Школа знаходзілася ў цэнтры вёскі, каля яе было шмат прыгожых кветнікаў, а школьны званок гучаў так, што чуваць здалёк. Дзеткі шлі са школы, і было неяк радасна на сэрцы. А зараз заўсёды зачыненыя дзверы. Сумна і балюча, быццам вымерла вёска.

— Ведаю, што Вы пішаце вершы, не аднойчы друкаваліся ў нашай газеце…

— Кажуць, што вершы пішуць толькі закаханыя. Вось і я — закаханая ў працу, радзіму і родную мову. Час ад часу находзіць натхненне. Шмат вершаў прысвяціла сваім бацькам, адразу за тры месяцы страціла маму і тату, таму ў вершах выліўся ўвесь мой боль… Мае дочкі таксама захапляюцца паэзіяй, спрабуюць пісаць на беларускай мове. Яшчэ з’яўляюся кіраўніком школьнага гуртка “Паэтычны веснік”. Дзеці пішуць творы з вялікім задавальненнем.

— Што пажадаеце калегам?

— Няхай цяплом сагрэты будуць сэрцы, а ў сэрцах вечна хай цвітуць сады, здароўя і цярпення вам, калегі, і будзьце вы шчаслівымі заўжды!