Так рана…

Так рана…

У панядзелак, пасля Успення, я капала бульбу ля самай бетонкі. Дзень быў цёпленькі, светленькі. І так было хораша, так хацелася працягнуць яшчэ лецейка, якога засталося тры лічаныя дні па календары.

Бетонка не адпачывала ні хвілінкі. Беглі па сваіх справах легкавушкі, ішлі цяжка гружаныя самазвалы, спяшаліся ў далёкія рэйсы вялізныя фуры, грукаталі трактары, праляталі матацыклы — словам, уся тэхніка, якая маецца сёння ў людзей, прано-сілася міма мяне.

Глядзець не было калі. Але ж не-не, ды і падымеш галаву, глянеш на шашу.

У хвіліны рэдкай цішыні ўспрымаеш навакольныя гукі: галасы птушак, цвырканне конікаў, шум бульбакапалкі.

І вось недзе пад самы абед мне раптам пачуўся жураў-ліны крык. Падняла галаву ўверх — пуста ў небе. Падумала, што здалося. Праз некаторы час зноў данёсся характэрны жураўліны вокліч. Гля-джу ў неба — зноў нідзе нікога.

А гук даносіўся з-за бетонкі. За ёю, цераз поле, знаходзіцца хвойнік. Я падумала, што можа там, у сасняку, вораны сабраліся “звесці рахункі” ці падзяліць якуюсьці здабычу.

Але раптам сумныя жураўліныя гукі раздаліся ў мяне над галавой.

Глянула ў неба — о Госпадзі! — высока-высока ў паднябессі плыве жураўліны клін, невялікі, праўда, птушак з трыццаць.

Я ўзрадавался, убачыўшы гэтых дзівосных птахаў, але тут жа мне стала сумна і маркотна: так рана, так неспадзявана яны адправіліся ў дарогу — яшчэ ж лета не скончылася. Чаму? І ежы яшчэ хапае, і такая цяплынь, і зелень так раскошна буяе, і буслы яшчэ, здаецца, учора клекаталі на сваіх гнёздах. А тут — на табе! — вырай.

Перахрысціла я птушачак тройчы, сто разоў пажадала ім шчаслівай дарогі і здаровенькімі вярнуцца вясной дадому. Памахала ім услед рукой, і тут мае думкі (каторы раз за дзень!) перакінуліся да мамы: так нечакана, так неспадзявана адправілася яна ў канцы гэтай зімы ў сваю дарогу — апошнюю, непаўторную… І слёзы, слёзы самі пакаціліся з вачэй…

Последние новости