ТРАГЕДЫЯ

ТРАГЕДЫЯ

28 марта 2012, 18:42
406
Свае новыя вершы прапанаваў нам вядомы беларускі паэт Васіль Жуковіч.

Трагедыя

Сілу ад сонца вясна набірае,

Кожнай былінцы свабоду дае.

А Каваленка Сяргей памірае,

Свечкай ахвярна ў няволі згарае

Ў самыя лепшыя леты свае.

Свет абуджае вясна маладая.

Свет банкетуе, сыцее, пяе.

А чалавек у бядзе галадае,

Ён у пакутах жыццё пакідае,

Ён у адчаі не есць і не п’е.

Мужнага голад смяротны з’ядае —

Скура ды косці, стаў лёгкі, як сцяг

Той, ім узняты у зорны прасцяг.

Ён, патрыёт, за яго ж прападае.

Сон не бярэ на калючых касцях!..

Несправядлівасць душа асуджае.

Ён не чакае ад ліха дабра,

Жаль, што жыццё сваё не ашчаджае,

Толькі ў народзе ратунку чакае!

Што ж той народ?..

Бы вады ў рот набраў!

Дзе ж Ты, Ўсявышні?

Дзе зрок Твой нядрэмны,

Усемагутны, Праўдзівы, Святы?

Хіба не бачыш, дзе судзяць дарэмна?

Хіба не бачыш, хто ў муках страшэнных?

Злітуйся, Божа ласкавы, хоць Ты!

17-26.03.2012

* * *

А чыйсьці брат, а чыйсьці любы…

О, колькі тысяч абылганых

І тайна звозімых на згубу

Закатавана, закапана!

Не ўцёк ніхто з жывых ахвяраў

Ад інквізітараў чырвоных.

Чаму ж няма забойцам кары?!

І дзе паклёпнікаў імёны?

Маўчаць суды, маўчаць архівы

І следчыя, хоць сведкаў — мноства.

І дажываюць век шчасліва

Арганізатары забойстваў.

Азарт і перамога

Вікторыя Азаранка,

Твой поспех — подзвіг твой.

Умелая, азартная,

Твой тэніс — хараство!

Дух цвёрды стаўся фактарам

Удач у барацьбе.

Майстэрства і характару

Не пазычаць табе.

Азаранка Вікторыя,

Цябе шануе Бог.

Ты — ява і гісторыя

Бліскучых перамог.

28-29.01.2012

Эмацыйная і сардэчная

Вікторыя Азаранка, азартная у тэнісе,

Я заўсёды прагнуў тваіх перамог

На кортах планеты.

Радаваўся за поспехі, засмучаўся няўдачамі.

Часам не шанцавала, ты ажно ламала ракетку.

Я адчуваў тваё сэрца гарачае, адчуў яго асабліва

Пасля таго як наведала ты

Ў Бараўлянах дзяцей нешчаслівых

І з Каралінай Вазняцкі —

Пасля відовішчнага з ёю матча —

Ахвяравала грошы на іх лячэнне.

Я ўбачыў вочы твае, поўныя слёз,

Чуў, як голас дрыжаў, калі ты прамаўляла.

Ты, відаць, зразумела,

Якое чубатае беларускае гора,

А шчасце, калі яно ёсць, нейкае лысае дужа.

Мне так імпануе, што ты,

Адна з наймацнейшых спартсменак Зямлі, —

Душою прыгожая, не толькі лікам;

Краса тая будзе людзей ратаваць,

Перамоганосная Віка!

2011